Proactieve zorgbemiddeling van start: zorgverzekeraars benaderen verzekerden actief bij lange wachttijden
Zorgverzekeraars benaderen verzekerden actief om hen bij lange wachttijden sneller toegang tot zorg te geven. Deze zogenoemde proactieve zorgbemiddeling is onderdeel van het Aanvullend Zorg- en Welzijnsakkoord (AZWA) en is recent van start gegaan. Het doel is om wachttijden te verkorten en beschikbare zorgcapaciteit beter te benutten.
Initiatief ligt bij de verzekeraar
Zorgbemiddeling bestond al, maar verandert nu: waar het vroeger vooral op initiatief van de verzekerde gebeurde, nemen zorgverzekeraars nu zelf contact op bij oplopende wachttijden. Verzekerden die lang moeten wachten op medisch-specialistische zorg of geestelijke gezondheidszorg worden eerst om toestemming gevraagd. Pas na akkoord kan de zorgverzekeraar ondersteunen bij het zoeken naar een zorgaanbieder met een kortere wachttijd.
Focus op overschrijding van Treeknormen
De aanpak richt zich voorlopig op situaties waarin wachttijden de zogenoemde Treeknormen (richtlijn die aangeeft hoe lang je maximaal moet wachten op zorg) fors overschrijden. Dit speelt vooral in de medisch-specialistische zorg en de ggz. Zorgverzekeraars bieden dan alternatieven aan, ook bij niet-gecontracteerde aanbieders of in een andere regio. Deelname is vrijwillig en de keuze blijft altijd bij de verzekerde.
Betere benutting van zorgcapaciteit
Volgens betrokken partijen kan een proactieve benadering helpen wachttijdverschillen tussen zorgaanbieders te verkleinen. Veel patiënten kennen zorgbemiddeling nog niet, waardoor capaciteit onbenut blijft. Door verzekerden actief te benaderen, willen zorgverzekeraars meer mensen naar een sneller alternatief leiden.
Geen structurele oplossing voor personeelstekort
Proactieve zorgbemiddeling kan bijdragen aan snellere doorstroming en een betere benutting van bestaande capaciteit, maar is geen oplossing voor het structurele personeelstekort in de zorg. De uiteindelijke impact zal sterk afhangen van de uitvoering. Factoren zoals actuele wachttijdinformatie, goede gegevensuitwisseling en het daadwerkelijk beschikbaar zijn van alternatieve zorgplekken zijn daarbij bepalend.
De komende periode moet duidelijk worden in hoeverre de actievere rol van zorgverzekeraars daadwerkelijk leidt tot kortere wachttijden en een merkbare verbetering van de toegang tot zorg.