Bindend advies GcZ, 29 oktober 2026, SKGZ202600051
- 202600051
Uitspraak
Verzoeker heeft aan de commissie verzocht te bepalen dat de ziektekostenverzekeraar gehouden is een akkoordverklaring te geven voor zittend ziekenvervoer, vanwege rolstoelafhankelijkheid, voor de periode van 1 januari 2026 tot en met 31 december 2026, ten laste van de zorgverzekering. Volgens de ziektekostenverzekeraar bestaat hierop geen aanspraak, omdat verzoeker niet volledig rolstoelafhankelijk is. Hij heeft verzoeker wel een overgangsregeling aangeboden in die zin dat de akkoordverklaring is verlengd tot 1 augustus 2026. Daarnaast heeft de ziektekostenverzekeraar na de hoorzitting benoemd welke informatie hij nodig heeft om zijn conclusie ten aanzien van de rolstoelafhankelijkheid te heroverwegen, namelijk een verklaring van een medisch specialist, en heeft hij aangeboden een deel van de kosten van het vervoer te vergoeden onder de hardheidsclausule. Verzoeker heeft verklaard de benodigde verklaring niet te zullen opvragen. Op verzoeker rust een inlichtingenplicht. Nu verzoeker deze plicht niet wenst na te komen, kan de ziektekostenverzekeraar niet anders dan concluderen dat geen aanspraak bestaat op vergoeding van zittend ziekenvervoer op grond van rolstoelafhankelijkheid in de periode van 1 augustus 2026 tot en met 31 december 2026, ten laste van de zorgverzekering. De commissie ziet tevens – op basis van de thans voorhanden zijnde informatie - in het door verzoeker gestelde, waaronder zijn stelling dat de beslissing van de ziektekostenverzekeraar er mogelijk voor zal zorgen dat hem in de toekomst zorg wordt onthouden, geen reden om van de conclusie van het Zorginstituut ten aanzien van de aanspraak op rolstoelvervoer op grond van artikel 2.14, eerste lid, onderdeel c, Bzv af te wijken. In de beslissing die de ziektekostenverzekeraar heeft genomen over de toepassing van de hardheidsclausule zal de commissie niet treden. Met betrekking tot de beleidswijziging geldt dat het de ziektekostenverzekeraar vrij stond hiertoe over te gaan. In dit geval is, vanwege het eerdere beleid, wel sprake van gewekt vertrouwen, zodat het op de weg van de ziektekostenverzekeraar lag om verzoeker, bij afwijzing van de nieuwe aanvraag, tegemoet te komen en hem een overgangsregeling aan te bieden. Dit heeft de ziektekostenverzekeraar ook gedaan. Het verzoek wordt afgewezen.
Uitspraak Bindend advies GcZ, 29 oktober 2026, SKGZ202600051